Eerste uren tussen de bomen
De dag breekt aan boven uw boomhut van rode ceder, enkele meters boven de grond, en het licht valt naar binnen, fijn versneden door de takken. Het dekbed bewaart de warmte van de nacht terwijl de ochtendlucht nog fris is, en als enig geluid hoort u het watervalletje van het natuurlijke zwembad. Een TripAdvisor-recensie uit 2026 zegt het op haar eigen manier: “…at night, the temperature was perfect for cozying up in bed, I even used the blanket!”
We bevinden ons in het achterland van de Côte d’Azur. Op vijfentwintig minuten van Nice vervaagt de kust, klimt de weg de beboste heuvels in, en verschijnt het middeleeuwse dorp Saint-Paul-de-Vence aan de overzijde van het dal. Ergens tussen deze bomen, op zevenduizend vierkante meter bos, legde Diane Van den Berge in 2004 de eerste planken van Orion, lang voordat het woord “ecoluxury” bestond. Haar idee was eenvoudig: in het bos slapen in plaats van er beschutting tegen te zoeken. Tweeëntwintig seizoenen later ontvangt zij haar gasten nog altijd zelf.
Aan de rand van het bladerdak
De dag begint vaak in het Colibri-bos, het deel van het domein dat Diane en de vrijwillige gasten geduldig herbeplanten met inheemse soorten om het ecosysteem zichzelf te laten herweven. Daar, aan de rand van de bomen, ligt het yogadek: een houten platform dat aan alle zijden open is, aangelegd in 2026, opgehangen waar het bladerdak dunner wordt. Voor u: de bomen, de nevel die uit het dal opstijgt en het dorp Saint-Paul dat hoog aan de horizon het licht vangt. Op een matje, op blote voeten op de planken, rijgt u bij het aanbreken van de dag de houdingen aaneen, en tussen twee bewegingen door valt uw blik op de heuvels.
Na afloop van de sessie neemt Diane wie dat wil verder mee de bossen in voor een bosbad, de Japanse Shinrin-yoku: een trage wandeling door het domein en het hart van het Colibri-bos. Er is geen afstand af te leggen en geen doel: u loopt langzaam en blijft staan zodra een stuk schors of een varen uw aandacht trekt.
Het midden van de dag
Het ontbijt van de eerste ochtend staat al klaar, in de open lucht opgediend naast de boomhut, in het kleine alfresco-keukentje dat elke boomhut voor zich alleen heeft, met een inductieplaat en een plancha. Daarna komt de dag tot rust. Tegen het einde van de ochtend hoopt de warmte zich op in de open plek, en roept het zwembad u.
Het is een levend zwembad, gefilterd door planten, zand en grind, aan één uiteinde gevoed door een waterval: zoet water, zonder chloor, dichter bij een bergmeertje dan bij een badbassin. In 2006 schreef Richard Hammond in The Guardian: “Compared with your average chlorinated pool, it feels like you’re swimming in Evian.” In de lente zingen er de kikkers. In het hart van de zomer nemen de libellen het over, die vlak over het wateroppervlak scheren terwijl u van een zonnebad geniet op een van onze ligstoelen. Enkele stappen verderop tussen de bomen bewaart een tonsauna de geur van het hele bos in zijn cederhouten binnenwerk, voor de koelere maanden. Niets ligt vast: iedereen brengt de dag door zoals hij wil, op het ritme van het domein.
Welke dag de uwe wordt
Wat daarna komt, hangt meer dan wat ook af van de gekozen boomhut, want de vier bieden vier heel verschillende versies van dezelfde middag.
Het stel dat Bagheera heeft geboekt, de kleinste met haar twintig vierkante meter, zal die wellicht doorbrengen op een van de twee terrassen: het terras in de zon, of het beschaduwde platform dat onder de boomhut hangt, met de hangfauteuils die traag ronddraaien in de luchtstroom. De gasten van Shere Khan hebben een beter argument om binnen te blijven: een teakhouten bad en een hangmat op achttien vierkante meter terras.
Gezinnen kiezen meestal voor King Louie & Mowgli, waar een hemelbed in de hoofdhut via een brug verbonden is met Mowgli, een kleinere boomhut met stapelbedden, gebouwd op precies die hoogte die een kind avontuurlijk vindt.
Het grotere gezelschap dat toch op zijn privacy gesteld is, klimt tot bij Colonel Hathi, het hoogste punt van het domein, vijfendertig vierkante meter op twee niveaus, met een bank en een tweede hangmat in de ruimte onder de blote hemel, en van alle het mooiste uitzicht voor het uur dat nadert.
Op avontuur
Terwijl de groten zich laten gaan, zijn de kinderen zelf al ergens tussen de stammen verdwenen. In Orion hervinden ze een vergeten vrijheid: hun omgeving veilig verkennen, onder de bomen, rond het zwembad, langs de beek. Het domein is omheind, het bos is van hen, en niemand roept hen terug voor de avond valt.
Er is genoeg om de verbeelding van alle Robinsons en Tom Sawyers in de dop te voeden. De hangbrug die King Louie met het kleine hutje van Mowgli verbindt, wordt een geheime doorgang; de stapelbedden een uitkijkpost. Aan de rand van het levende zwembad speuren de nieuwsgierigsten in de lente naar kikkers en in de zomer naar libellen. En als de nacht valt, schitteren in het Colibri-bos de glimwormen als kleine lantaarns, een schouwspel dat weinig kinderen vergeten. Hier heeft het avontuur de goede smaak binnen zichtbereik te blijven.
De hele Rivièra binnen handbereik
Niets verplicht u het domein te verlaten, maar de kust is dichtbij: over de weg ligt Saint-Paul-de-Vence op zestien kilometer van Antibes, zeventien van Nice en zevenentwintig van Cannes. In een halve dag bent u er terug, op tijd voor het aperitief op het terras.
Op een steenworp: de Fondation Maeght en haar beeldentuinen, en dan de geplaveide steegjes van Saint-Paul. Iets verderop de tijdloze Rivièra, die van de musea Chagall en Matisse in Nice, van het Picasso-museum in Antibes, van de glasblazerijen van Biot, van de bloemenmarkt en de Îles de Lérins. En aan de andere kant de wildere Rivièra, die van het achterland: de Col de Vence met zijn panorama, het bergdorp Tourrettes-sur-Loup, de kloven en de paden van het hoogland. Hoe dan ook slaapt u ‘s avonds weer tussen de bomen.
Het gouden uur, en daarna
Het licht rekt zich uit en verkleurt naar amber, en het bos geeft de dag terug die het heeft bewaard. Aan de overzijde van het dal grijpen de okertinten van Saint-Paul de laatste stralen en houden ze vast, en de schaduwen tussen de stammen worden langer. Vanaf een privéterras, of vanaf het dek waar de ochtend begon, kantelt het hele dal in de avond.
En dan, in juni, de glimwormen, in een traag sterrenbeeld dat zich tussen de boomhutten verplaatst. Door de openingen in het bladerdak nemen de sterren het over.
Het cederhout houdt de warmte van de dag vast, en beneden loopt de waterval van het zwembad nog altijd: het was het eerste geluid van de ochtend, het is het laatste van de avond. U slaapt in het bos in plaats van ertegen beschut, zoals Diane het in 2004 voor ogen had.
Die dag wacht op u, in de lente en in het naseizoen, wanneer het licht zachter wordt en het bos weer tot rust komt. Schrijf ons of bekijk de beschikbaarheid: uw boomhut staat er, ergens tussen de takken, met zicht op Saint-Paul-de-Vence.
Uw komst voorbereiden
- Waar: Saint-Paul-de-Vence, Côte d’Azur, op vijfentwintig minuten van Nice en zijn internationale luchthaven.
- De boomhutten: Bagheera, Shere Khan, King Louie & Mowgli, Colonel Hathi. Tot veertien personen op het domein.
- Tarieven: vanaf 220 € per nacht (Bagheera, laagseizoen), welkomstaperitief en eerste ontbijt inbegrepen.
- Minimumverblijf: drie nachten in het laagseizoen.
- Reserveren: beschikbaarheid bekijken tussen de takken, met zicht op Saint-Paul-de-Vence.